Project No Game strijd tegen meisjesbesnijdenis

De Stichting Pharos in Utrecht is het kennis- en adviescentrum rond gezondheid van migranten. Sinds 2006 is er een jongerenboard 'No Game', dat tegen meisjesbesnijdenis strijdt. Vrijwilligers geven op middelbare scholen voorlichting over deze verminking en de schadelijke gevolgen ervan. No Game werkt volgens de peergroup education methode. De voorlichting wordt gegeven door leeftijdsgenoten en bestaat uit het geven van informatie over meisjesbesnijdenis met daaraan gekoppeld een discussie over de culturele traditie ervan.
Doel van de voorlichting is:
- scholieren informeren over meisjesbesnijdenis en hen bewust maken dat het gaat om een schending van mensenrechten;
- jongeren leren alert te zijn op signalen in hun nabije omgeving, zoals een vriendin, afkomstig uit een risicoland, of haar zusje;
- scholieren voorbereiden op de rol die ze later in hun studie of beroep kunnen spelen om deze verminkingen tegen te gaan en zich bewust te zijn van de culturele context.

De voorlichting door peers werkt effectief, jongeren nemen vaak van leeftijdgenoten meer aan en een leeftijdsgenoot wekt sneller vertrouwen.
No Game startte in 2006 met 6 voorlichtingen en bereikte toen 120 leerlingen. Vijf jaar later was het bereik en het aantal activiteiten vertienvoudigd. No Game is actief aanwezig op internet en sociale media. 

No Game was betrokken bij twee internationale activiteiten, waaronder een uitwisseling met Ethiopië in 2011. De uitwisseling leidde tot het plan om ook voorlichting te geven op de Internationale Schakel Klassen (ISK). De leerlingen op deze ISK-scholen zijn vaak niet langer dan 2 jaar in Nederland en spreken amper Nederlands. In dit geïsoleerde milieu komen de meisjes eerder in aanraking met besnijdenis van naaste bekenden en lopen daardoor ook zelf meer risico.

De voorlichting op ISK-scholen vraagt om een aanpassing van bestaande werkvormen. Gaat het bij reguliere scholen vooral om bewustwording, op de ISK-scholen zijn ook slachtoffers aanwezig. De angst voor gezondheidsproblemen als gevolg van de besnijdenis, het risico van stigmatisering of zelfs het gevaar van herbeleving van het trauma moeten een plaats krijgen in de methodiek. Een goede samenwerking met de hulpverlening, om tijdig beschikbaar te zijn bij calamiteiten, is essentieel. Ook de taalbarrière stelt specifieke eisen aan de voorlichters.
Het Maagdenhuis heeft een deel van de herontwikkelingskosten van de succesvolle methodiek van No Game bekostigd.

Onze aandachtsgebieden